خدایا...

من بهت امید دارم...ایمان دارم

لطفا...

@لطفا ناامیدم نکن@

خدا له درگات شکایت دیرم...

ناشکری نیکم،له گیانم سیرم...

سرگردان که شوی با دلی تنگ تا مرز ترکیدن...یک جایی که مهم نیست کجا...زانوهایت خم میشوند...قلبت به درد می آید...و هق هق ات تا دل آسمان هفتم میرود ...

خسته ام ولی روپا وایمیسم...نمیتونم اما میجنگم....

بلاخره میشه...

آره میشه...من تحمل میکنم☺

تنها چیزی که الان دلم میخواد

از اون مرگ قشنگاست☺

یه مرگ آروم و بی درد تو برف...

اول کلی سردت میشه...کم کم خوابت میگیره

چشمات گرم میشه...خوابت میبره و

......تمام......

دو سال و چهار ماه که مدام دارم با خودم میجنگم

اگه کوه بودم دیگه تا الان ریخته بودم....

اما من هنوز همون آدمم با همون مشکلات...

اگه زیاد نشده باشه کمم نشده...

خیلی خستما...خیلی زیاد...

اما چیکارکنم؟به کی به کجا به چی پناه ببرم که درست شه؟؟؟؟

خدا منو ببین...

به بزرگیت قسم که دیگه توان ندارم...

@بیا و ازم بگذر و راحتم کن@

خیلی دردناکه...

اینکه دارم کم کم به جایی میرسم که همیشه ازش میترسیدم...

دیگه هیچی و هیچکس مهم نیست واسم

دلم یه مرگ راحت میخواد

یا یه جاده ی بی انتهایی که فقط برم...تنهای تنها...

دیگه دلم دیدن حتی بابا مامانمم نمیخواد...

حتی دیگه آینده ی داداشامم مهم نیست واسم...

دیگه هیچی نمیخوام...هیچی هیچی....